W bieżącym roku szkolnym realizujemy następujący program do realizacji tzw. podstawy programowej nauczania przedszkolnego: "Nasze Przedszkole. Program edukacji przedszkolnej wspomagający rozwój aktywności dzieci" autorstwa Małgorzaty Kwaśniewskiej i Wiesławy Żaby-Żabińskiej z wydawnictwa MAC Edukacja.
W roku 2009 program ten został wyróżniony i znalazł się w gronie najlepszych w Polsce programów nauczania do wychowania przedszkolnego. Kapituła II edycji prestiżowego konkursu Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, któremu patronuje Minister Edukacji Narodowej, nagrodziła tę publikację za to, że stwarza nauczycielom możliwości twórczego zaangażowania w realizację zadań zawodowych, w tym poszukiwania metod i form pracy zgodnie z możliwościami i potrzebami każdego dziecka.
Powyższy program służy do realizacji tzw. minimum programowego. Oprócz tego nauczycielki posiadają certyfikaty do realizacji następujących metod nauczania: "Nazywanie świata" - odimienna nauka czytania wg Ireny Majchrzak, "Edukacja Przez Ruch" wg Doroty Dziamskiej, "Metoda Projektów
w przedszkolu" (wg Lilian Katz realizowana w Instytucie Małego Dziecka im. Astrid Lindgren
w Poznaniu lub w Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli w Poznaniu).
Dzięki stosowaniu wielu różnorodnych form pracy (nauki przez zabawę), dla dzieci z przedszkola Słodki Domek zdobywanie wiedzy i umiejętności to wielka przyjemność. Dzieci są bardzo otwarte, swobodnie i szeroko wypowiadają się na wiele tematów.
Opis metod stosowanych w naszym przedszkolu:
Irena Majchrzak: „NAZYWANIE ŚWIATA"
(metoda wprowadzania w świat czytania, bazująca na literach wlasnego imienia) -
- program wychowania przedszkolnego zatwierdzony przez MEN
IRENA MAJCHRZAK - z wykształcenia socjolog, autorka „Poznawania świata - odimiennej metody nauki czytania”, a także wielu książek i artykułów poświęconych nauce czytania. Podczas pobytu
w Meksyku, prowadząc badania nad skutecznością wprowadzanej tam reformy oświaty, opracowała, wprowadziła i sprawdziła skuteczność swojej metody w meksykańskich szkołach.
Odimienna metoda nauki czytaniia oparta jest na zasadach pedagogiki Marii Montessori, tzn. nauczyciel nie tłumaczy dziecku zasad czytania, dziecko samo do tego dochodzi przez osobistą obserwację, porównanie, doświadczenie. Metoda stwarza doskonałe warunki do wprowadzania dziecka w świat pisma:
daje dziecku szansę swobodnego, wolnego od przymusu obcowania z pismem,
jest systematyczna i długoterminowa,
nie ogranicza wieku, w którym następuje pierwszy kontakt dziecka ze słowem pisanym,
nie wymaga pośpiechu, sprawdzania cząstkowych postępów dziecka i jego oceniania,
uwalnia od napięć i lęków, ponieważ nauka przebiega wyłącznie w formach zabawowych, zawiera wielką różnorodność ćwiczeń i zajęć związanych z pismem i literami, a także zabawy z dziedziny matematyki, logiki, działań na zbiorach
umożliwia opanowanie sztuki czytania od razu ze zrozumieniem czytanych słów i całych tekstów,
pozwala każdemu dziecku zachować własny rytm poznawania tajników pisma, zgodny z jego możliwościami,
daje dużo radości i satysfakcji zarówno dzieciom, jak i nauczycielom.
ZOBACZ FILM O METODZIE "NAZYWANIE ŚWIATA" - nauce czytania od liter swojego imienia:
METODA PROJEKTÓW - metoda nowoczesnej pracy z dziećmi,
dopuszczoona przez MEN do realizacji podstawy programowej
wychowania przedszkolnego
Na czym polega metoda projektów?
Jest to metoda nauczania, w której grupa dzieci prowadzi pogłębione badania na określony temat, aktywnie poznając świat, zdobywając wiedzę i doświadczenie poprzez działanie.
Czym się różni metoda projektów od innych metod nauczania?
Dzieci badają jeden temat przez dłuższy czas. Temat musi być dla dzieci ważny i powinien odnosić się
do ich doświadczeń życiowych. Dzieci często prowadzą szczegółowe badania na poziomie o wiele bardziej zaawansowanym, niż wyobraża to sobie większość dorosłych. Metoda projektów łączy działalność praktyczną z umysłową, na bieżąco stosując zdobytą wiedzę w praktyce.
Rola nauczyciela polega na koordynowaniu pracy i organizowaniu przestrzeni badawczej tak,
aby dzieci samodzielnie zdobywały wiedzę. Nauczyciel uważnie obserwuje i dokumentuje działania dzieci oraz włącza do projektu treści merytoryczne, np. w zakresie matematyki, czytania czy wiedzy
o środowisku.
Jak dzieci się uczą?
W wieku przedszkolnym dzieci wykazują naturalną ciekawość i skłonność do badania otoczenia. Aktywnie zadają pytania, rozwiązują problemy, eksperymentują – to urodzeni mali badacze. Metoda projektów odpowiada ich wrodzonej ciekawości, potrzebie poznawania i rozumienia świata.
Podczas trwania projektu dzieci odbywają zajęcia w terenie, rozmawiają z zaproszonymi gośćmi - ekspertami, korzystają z różnych materiałów, książek. Sporządzają własne rysunki, szkice, pierwsze notatki i tabele, przygotowują prace plastyczne, konstrukcje i przedstawienia.
W miarę wzrostu wiedzy dzieci tworzą nowe wersje rysunków i opisów, pracując zarówno samodzielnej, jak i w podgrupach lub całą grupą. Dzięki podejmowaniu wspólnych wysiłków rozwijają ważną w przyszłości umiejętność pracy zespołowej.
Skąd nauczyciel wie, że dzieci rzeczywiście się uczą?
Nauczyciel gromadzi dziecięce prace, dokonuje obserwacji i przeprowadza analizę, czyli dokumentuje cały proces. Plan dokumentacji uwzględnia cele programowo-dydaktyczne placówki – dzięki temu można mieć pewność, że dzieci zdobędą umiejętność i wiedzę wymaganą w programie nauczania. Nauczyciel wspólnie z dziećmi przygotowuje specjalne wystawy, pokazujące czego uczą się dzieci.
Jak rodzice mogą pomóc w realizacji projektu?
Dzieci zadają pytania i szukają odpowiedzi u innych osób, zazwyczaj wśród najbliższych.
Te pytania należy potraktować poważnie, dając dziecku okazję do wspólnych rozmów o projekcie, oglądania książek, robienia rysunków. Dzieci przyswajają wiedzę najszybciej wówczas, gdy mogą wykorzystać zmysł dotyku, wzroku i słuchu. Dlatego cenne są wszelkie pomoce i materiały, których rodzice mogą użyczyć do badań w warunkach sali przedszkolnej (np. narzędzia, sprzęty, albumy itp). Ważne jest również włączanie się rodziców w realizację projektu poprzez występowanie w roli eksperta, wspieranie dziecka w działaniach związanych z projektem czy pomoc w organizowaniu wypraw.
(Opracowano na podstawie literatury i materiałów otrzymanych podczas cyklu warsztatów z metody projektów
w Instytucie Małego Dziecka im. Astrid Lindgren w Poznaniu)
EDUKACJA PRZEZ RUCH wg Doroty Dziamskiej - metoda dopuszczona przez MEN
do realizacji podstawy programowej wychowania przedszkolnego
System „Edukacja przez ruch” Doroty Dziamskiej dotyczy wszechstronnego wspomagania rozwoju dzieci 3-10 letnich, usprawniania poszczególnych funkcji organizmu dziecka w celu jak najlepszego przygotowania go do podjęcia nauki w szkole.
Edukacja przez ruch wspiera rozwój pamięci długotrwałej. Usprawnia i koryguje zaburzone funkcje dziecka, wspomaga rozwój jego zdolności i zainteresowań. Zapewnia każdemu dziecku osiągnięcie sukcesu, poczucie akceptacji i przynależności do wspólnoty. Podstawę stanowi holistyczny model rozwoju człowieka, a podejmowane przez dzieci podczas zajęć formy aktywności wspierają ich rozwój w czterech sferach jednocześnie: intelektualnej, społecznej, emocjonalnej i fizycznej. Niezwykle istotne jest przy tym oparcie poznawania świata na jednoczesnym uruchamianiu: wzroku, słuchu, dotyku, ruchu - co aktywizuje pracę mózgu i zapewnia prawidłowe jego dotlenienie. Ruch staje się więc podstawą integracji sensorycznej i umożliwia jej pełną realizację podczas zajęć.
Ruch podczas zabawy jest elementem nowej jakości doświadczenia otaczającej rzeczywistości. Wpływa to pozytywnie na emocje dziecka, na proces podnoszenia własnej wartości, zwiększa możliwości poznawcze przez połączenie działania z przyjemną emocją, dzięki której działanie zostaje lepiej zapamiętane. Przez poczucie sukcesu podnosi się motywacja do dalszego działania, dziecko staje się bardziej aktywne, a zarazem bardziej otwarte na wszechstronny rozwój.
Podczas zabaw prowadzonych tym systemem dzieci poruszają się tak, jak proponuje ich organizm. Formami tego ruchu może być klaskanie, wyrzucanie rąk, wahanie, kołysanie się na krzesełku, wstawanie, siadanie, krzyżowanie nóg pod stołem, rąk na stoliku, stukanie palcami, kreślenie palcami po blacie różnorodnych wzorów, wędrówka palcami po kartce, zaciskanie pięści, wyrzut pięści lub dłoni w górę lub w dół, skoki, obroty - a wszystko spontanicznie i zgodnie z potrzebą ruszania się.
Proponowane ćwiczenia uwzględniają możliwości motoryki dziecka oraz fizjologiczny ruch organizmu (zróżnicowanie ćwiczeń dla różnych grup wiekowych), a także rozwój społeczny dzieci (wspólnie
z kolegami wykonywanie prac plastycznych).
W bardzo wielu ćwiczeniach systemu Edukacja przez ruch, dzieci poruszają się rytmicznie
i wykorzystują do tego ruchu raz jedną, raz drugą rękę. Ruch naprzemienny powoduje wyrównanie energetyczne po obydwu stronach osi ciała, zwiększa dotlenienie mózgu, jest relaksujący, daje wrażenie swobody i odpoczynku, a jednocześnie bardzo dobrze przygotowuje organizm do podjęcia dalszej aktywności. Ruch wywołuje najbardziej pożądane efekty edukacyjne, przede wszystkim dotlenia obydwie półkule mózgu, co w konsekwencji prowadzi do synchronizacji pracy mózgu i jego większej wydajności.
Istotnym elementem tej metody jest wykorzystanie w edukacji origami. Składanie papieru jest też aktywnością zintegrowaną – nie można konstruować bez ruchu obydwu rąk, bez aktywności wzroku, myślenia, przeliczania, klasyfikowania. Towarzyszące działaniom emocje wspierają procesy poznawcze, rozwijają motywację i pozytywną samoocenę dziecka.
Metodę poznałam uzyskując świadectwo ukończenia Kursu trenera - Edukacja przez ruch
(I stopień) i wprowadziłam w grupie dzieci 3-letnich w przedszkolu. Już pierwsze zajęcia uświadomiły mi jak potrzebna jest ona tym dzieciom. Wykorzystując ich zamiłowanie do muzyki i ruchu odkryłam
w nich olbrzymi potencjał intelektualny. Zabawa ręką, dłonią, stopą stała się atrakcją, w trakcie której dzieci zadziwiały mnie swoimi pomysłami.
Opracowała nauczycielka przedszkola Słodki Domek mgr Katarzyna Czarnecka